۲. کریدور بالتیک؛ ظرفیت بالا با هزینه بیشترروسیه طی سالهای اخیر با توسعه زیرساختهای بندری در شمال غرب، بخشی از صادرات غلات خود را از طریق بنادری مانند اوست-لوگا هدایت کرده است. کریدور بالتیک امکان دسترسی به بازارهای دوردست را فراهم میکند، اما طولانیتر بودن مسیر و افزایش هزینههای لجستیکی، این گزینه را در مقایسه با مسیرهای جنوبی و منطقهای کمتر رقابتی میسازد.۳. کریدور دریای خزر؛ گزینه کمریسک و مقرونبهصرفه برای ایراندر این میان، کریدور دریای خزر بهعنوان مسیری کمریسکتر و کوتاهتر، ظرفیت قابلتوجهی برای توسعه همکاریهای تجاری میان تهران و مسکو دارد. بنادر روسیه در حاشیه خزر از جمله آستراخان، اولیا و ماخاچقلعه امکان انتقال مستقیم محمولههای غلات به بنادر شمالی ایران را فراهم میکنند.کوتاه بودن مسافت دریایی، حذف گلوگاههای سیاسی بینالمللی، کاهش هزینههای بیمه و حمل، و امکان بهرهگیری از حمل ترکیبی دریایی–ریلی در چارچوب کریدور شمال–جنوب، از جمله مزیتهای کلیدی این مسیر است. این ویژگیها باعث میشود مسیر خزر در شرایط افزایش صادرات روسیه، به گزینهای جذاب برای واردات، ترانزیت و حتی بازصادرات غلات تبدیل شود.
فرصت راهبردی برای ایرانبا توجه به پیشبینی مازاد عرضه در روسیه طی سال ۲۰۲۶، ایران میتواند با تمرکز بر تقویت محور شمالی–جنوبی کریدور خزر، نقش فعالتری در زنجیره تأمین منطقهای ایفا کند. توسعه زیرساختهای بندری در استانهای شمالی، افزایش ظرفیت تخلیه و بارگیری، تسهیل فرآیندهای گمرکی و لجستیکی، و انعقاد قراردادهای بلندمدت با صادرکنندگان روس، از جمله اقداماتی است که میتواند جایگاه ایران را در بازار منطقهای غلات ارتقا دهد.از سوی دیگر، بهرهگیری هوشمندانه از این فرصت نهتنها میتواند به کاهش هزینههای واردات و تقویت امنیت غذایی کشور منجر شود، بلکه ایران را به حلقه واسط مطمئن میان روسیه و بازارهای جنوب و جنوبغرب آسیا تبدیل خواهد کرد؛ جایگاهی که در معادلات جدید تجاری اوراسیا، اهمیتی فزاینده یافته است.
منبع: فارس