به گزارش اکو اقتصاد،محمدرضا سعدی ـ مدیر مسئول روزنامه جهان صنعت ضمن تشریح دلایل عدم توجیه اخذ مالیات از مطبوعات، از تلاشهای صنفی برای حذف این بند در الحاقیه بودجه ۱۴۰۵ خبر داد و وضعیت روزنامه خود را بحرانی توصیف کرد که به تعدیل ۳۰ نیرو و کاهش صفحات به نصف انجامیده است.
او درباره چالشهای چندگانه مطبوعات در شرایط کنونی اظهار کرد: مطبوعات اکنون با چند چالش اساسی مواجه هستند، بهویژه از زمان جنگ و وضعیت برزخی فعلی. قیمت کاغذ پیش از جنگ حدود ۹۰ تا ۱۰۰ تومان بود، اما اکنون ساعتی در حال افزایش است و آخرین قیمتی که من دارم ۱۷۵ تومان بوده است. همچنین هزینههای چاپ پنج برابر شده است. علاوه بر این، چالش با هیات نظارت، دادگاه و سیستمهای امنیتی هم بخشی از این چالشهاست.
او درباره پیشینه طرح مالیات مطبوعات و ناهماهنگی آن با قوانین بالادستی اظهار کرد: سالهاست که در قانون بودجه بحث مالیات مطبوعات مطرح میشود. اولاً ماده ۱۳۹ قانون مالیاتهای مستقیم، مطبوعات و فعالیت فرهنگی را معاف کرده است. در کشور ما درآمدهای فرهنگی اصلاً چشمگیر نیست. برخلاف کشورهای دیگر، ما به دلیل سیستم نظارتی و کنترلی و استانداردهای نوشتاری، آزادی کامل برای هر نوع درآمدی در نشر نداریم. درآمد مطبوعات به وضعیت اقتصادی و اجتماعی کشور گره خورده است. وقتی فرایند توسعه نداریم و مدام با گرانی، عقبماندگی و اکنون جنگ مواجهیم، شرکتها و سازمانها بودجه تبلیغاتی ندارند تا به مطبوعات بدهند. از سوی دیگر، هزینه انتشار سر به فلک کشیده است.
سعدی درباره علت طرح دوباره مالیات بر مطبوعات اظهار کرد: چند سال پیش به دلیل درآمد سلبریتیها از فضای مجازی، خواستند افرادی را که در حوزه فرهنگ درآمدهای خاصی دارند محدود کرده و از آنها مالیات بگیرند. اما اکنون این بحث را به مطبوعاتی تسری دادهاند که هر روز نحیفتر میشوند. حدود یک دهه است که مطبوعات به دلایل مختلف رقیب فضای مجازی، محدودیتهای قانونی و هیات نظارت، بردن مدیران مسئول به دادگاه و فضای سخت جامعه، خریدار مردمی ندارند. مردم عادی فکر میکنند هر روزنامهای که منتشر میشود، یک رانت دولتی پشت آن است، چون خبر دولت را میزند نه حرف دل مردم. بنابراین درآمد فروش مطبوعات هم قابل توجه نیست.
وی درباره عدم توجیه اقتصادی اخذ مالیات از مطبوعات اظهار کرد: نمیدانم چرا سازمان مالیاتی و دولت مدام میخواهند به مطبوعات گیر بدهند. اصلاً درآمدی در مطبوعات متصور نیست که بخواهید این همه هزینه برای بررسی و وصول مالیات صرف کنید. اگر سازمان مالیاتی به عنوان زیرمجموعه وزارت اقتصاد، اقتصادی فکر کند، باید ابتدا بسنجد که از این صنف چقدر مالیات میتواند به دست آورد و هزینه وصول آن چقدر است. آیا اخذ مالیات از مطبوعات برای خود سازمان مالیاتی صرفه اقتصادی دارد؟ این کار نقض غرض است. دولت از یک سو یارانه ناچیزی به مطبوعات میدهد که با تورم فعلی رقم قابل توجهی نیست و از سوی دیگر میگوید میخواهم مالیات بگیرم. سقفی هم ۹۶۰ میلیون تومان گذاشتهاند که در عمل یک سراب است. این سقف فقط برای موارد بالاتر از آن ایجاد چالش میکند. نه فرایند اقتصادی دارد، نه فعالیت اقتصادی معنیداری. مالیاتی از مطبوعات عاید نمیشود و هزینه کسب آن مسلماً بیشتر از درآمد مالیاتی است. اگر دولت میخواهد مالیات بگیرد، پس چرا بودجه هرچند نازل میدهد؟ این یک فکر بخشی و جناحی است، نه یک استراتژی کلان فرهنگی اقتصادی. هر سال یک فرد یا گروهی این بند را در قانون بودجه میگذارد با این نگاه که همه باید مالیات بدهند و بعد یکییکی برگردانیم! این اصلاً منطقی نیست.
مدیرمسئول روزنامه جهان صنعت درباره اقدامات صنفی برای جلوگیری از این اتفاق اظهار کرد: انجمن صنفی ما مکاتباتی انجام داده و با نمایندگان مجلس رایزنی کرده است تا شاید در الحاقیه بودجه ۱۴۰۵ این بند حذف شود. باید ببینیم جواب میدهد یا نه.
او درباره فعالیت روزنامه جهان صنعت در این روزهای دشوار اظهار کرد: روزنامه جهان صنعت بچه خود ماست. از ابتدا خودمان آن را بزرگ کردیم و از کسی به ارث نبردیم. از سال ۱۳۸۳ خودمان راهاندازی کردیم و مثل بچهمان از آن مراقبت میکنیم. ۱۶ صفحه را فعلاً مجبور شدیم به هشت صفحه تقلیل دهیم، هم به دلیل گرانی کاغذ و هزینه چاپ، هم به این خاطر که شرکتها واقعاً با مشکل مواجه شدهاند. زنجیره تأمین پتروشیمی و فولاد در کشور با چالش روبهروست. شرکتها بنیه اقتصادی ندارند، برنامهای برای تبلیغات ندارند، آگهی کم شده، هزینه نیروی انسانی بسیار بالا رفته و متأسفانه ۳۰ نیرو را تعدیل کردیم. با هشت صفحه داریم کار را جلو میبریم تا ببینیم اوضاع چه میشود.
سعدی درباره بیبرنامگی دولت برای کمک به مطبوعات اظهار کرد: دولت هیچ برنامهای برای کمک به مطبوعات ندارد. آمدهاند جلسه گذاشتهاند و گفتهاند مبلغ ناچیزی مثلاً ۴۰ یا ۵۰ تومان وام میدهیم اما شما ضمانت کنید. اگر من درآمد داشتم که همان را به عنوان حقوق میدادم، الان کف حقوق ۲۵ میلیون تومان است. به جای اینکه فکری برای کاهش هزینهها یا افزایش درآمدهای مطبوعات بکنند، پای مدیرمسئول را به گونهای دیگر وسط میکشند. اگر خبرنگاری بخواهد وام بگیرد، شما یا باید نامه تأیید بدهید یا ضمانت کنید این کار روابط کارفرما و خبرنگار را متشنج میکند. بدون مشورت با فعالان صنعت تصمیماتی میگیرند که رویایی و غیرواقعی است. ضمن اینکه بانکها به این راحتی وام نمیدهند، هزار جور ضمانت میخواهند و نرخ سود ۲۳ درصدی دارد. ما در این چند ساله مگر وام گرفتهایم؟ درآمد داشتیم و به موقع حقوق و هزینه چاپ را میدادیم. حالا شرایط بحرانی شده؛ شما به جای کمک، دردسر مدیرمسئول را زیادتر نکنید، یک مقدار کم کنید.