به گزارش اکو اقتصاد، به گفته منابع رسمی، توسعه این میدان می‌تواند سالانه میلیاردها دلار درآمد ارزی برای کشور به همراه داشته باشد و سهم ایران را در بازار انرژی منطقه تقویت کند. میدان پازن از نظر موقعیت جغرافیایی در نزدیکی زیرساخت‌های انتقال گاز قرار دارد و این مزیت می‌تواند هزینه‌های سرمایه‌گذاری اولیه را کاهش دهد.

اما در سوی دیگر، کارشناسان هشدار می‌دهند که تجربه‌های گذشته مانند پارس جنوبی، هنگام نبود سرمایه‌گذاری خارجی، به تأخیر و افت تولید منجر شده است. با توجه به تحریم‌های بین‌المللی، ایران برای توسعه پروژه‌های بزرگ نفت و گاز به سرمایه و فناوری نیاز دارد؛ در حالی‌که در شرایط کنونی دسترسی به شرکت‌های بزرگ انرژی مانند توتال، انی یا شل بسیار محدود است. از این‌رو، اجرای پروژه پازن بدون همکاری فناورانه خارجی می‌تواند سال‌ها طول بکشد.

در بُعد داخلی، این کشف می‌تواند به بهبود تأمین انرژی صنایع بزرگ (مثل فولاد و سیمان) کمک کند که در سال‌های اخیر به دلیل کمبود گاز در زمستان، ناچار به توقف یا کاهش تولید بوده‌اند. همچنین، در صورت تزریق بخشی از این گاز به نیروگاه‌ها، امکان کاهش واردات گاز از ترکمنستان یا آذربایجان فراهم می‌شود.

در بُعد اقتصادی کلان، افزایش ذخایر گاز می‌تواند به تقویت درآمدهای صادراتی، افزایش امنیت انرژی و حتی بهبود تراز تجاری منجر شود. با این حال، بدون اصلاح ساختار صادرات، شفافیت قیمتی و جذب سرمایه‌گذار، این کشف صرفاً روی کاغذ می‌ماند.

در نهایت، میدان گازی پازن می‌تواند «فرصتی طلایی» برای بازسازی جایگاه ایران در بازار جهانی انرژی باشد، به شرطی که سیاست‌گذاری اقتصادی از نگاه کوتاه‌مدت عبور کند و با همکاری‌های منطقه‌ای، تأمین مالی هوشمند و مدیریت فنی یکپارچه همراه شود. در غیر این صورت، پازن نیز ممکن است به فهرست بلند پروژه‌هایی بپیوندد که با هیاهو آغاز شدند و در سکوت به فراموشی رفتند.

زهرا مالمیر