به گزارش اکواقتصاد، مریم محبی در پاسخ به این سوال که تأمین مالی از بانک به‌صرفه‌تر است یا بازار سرمایه، گفت: «به‌طور طبیعی، تأمین مالی از بازار سرمایه برای کسب‌وکارها جذاب‌تر است. چون در تأمین مالی بانکی، رابطه یک‌طرفه است و بانک در سود و زیان شرکت شریک نمی‌شود؛ اما در بازار سرمایه، سهام‌دار شریک کسب‌وکار است.»

او این ویژگی را یک مزیت مهم دانست: «در بازار سرمایه، هم تأمین‌کننده منابع و هم تأمین‌شونده می‌توانند منتفع شوند. این ساختار، در ذات خود کارآمدتر از تأمین مالی بانکی است.»

با این حال، به گفته محبی، موانع جدی بر سر راه این مسیر وجود دارد: «ما هنوز با استانداردهای بین‌المللی فاصله زیادی داریم. مداخلات در تصمیم‌گیری شرکت‌ها و ضعف در حاکمیت شرکتی باعث شده سهام‌داران نتوانند نقش واقعی خود را ایفا کنند.»


او درباره ابزارهای نوین تأمین مالی نیز توضیح داد: «ابزارهایی مثل تأمین مالی جمعی با استقبال خوبی مواجه شدند، اما افزایش ریسک‌های کلان و تنش‌های اقتصادی باعث شد سرمایه‌گذاران از بازارهای ریسکی فاصله بگیرند.»

محبی شرایط کلان اقتصاد را عامل کلیدی در عدم استفاده گسترده از این ابزارها دانست: «وقتی ریسک سیستماتیک بالا می‌رود، سرمایه‌گذار ترجیح می‌دهد ریسک خود را کاهش دهد، نه اینکه با ابزارهای جدید آن را افزایش دهد. از طرف دیگر، عدم توازن در مقیاس تولید شرکت‌ها و مشکلاتی مثل محدودیت تولید یا اختلالات زیرساختی، فشار مضاعفی به بنگاه‌ها وارد کرده است.»

او در انتها گفت: «ظرفیت استفاده از ابزارهای نوین تأمین مالی وجود دارد، اما بستر اقتصادی فعلاً همراهی لازم را ندارد.»