به گزارش اکواقتصاد، بازار سرمایه در حالی در آستانه بازگشایی قرار گرفته که نگاه‌ها به بسته حمایتی وعده‌داده‌شده از سوی سازمان بورس دوخته شده است؛ بسته‌ای که قرار است نقش تعیین‌کننده‌ای در جهت‌دهی به انتظارات و رفتار سرمایه‌گذاران ایفا کند. در چنین فضایی، بررسی دیدگاه کارشناسان نشان می‌دهد بازار بیش از هر چیز، همزمان به «حمایت عملی» و «سیگنال اطمینان» نیاز دارد.

شهیر محمدنیا، مهم‌ترین حمایت را در «تقویت نقدشوندگی» می‌داند و تأکید می‌کند حضور فعال و قدرتمند بازارگردان‌ها در کنار شفافیت اطلاعاتی و ثبات سیاست‌گذاری، می‌تواند اعتماد از دست‌رفته را بازسازی کند.

در مقابل، مریم محبی رویکردی محتاطانه‌تر دارد و معتقد است تا زمانی که ابهام‌های سیاسی و شرایط جنگی به‌طور کامل برطرف نشده، اساساً بازگشایی بازار تصمیم درستی نیست.

ایمان رئیسی از زاویه ابزارهای معاملاتی وارد می‌شود و پیشنهاد می‌دهد با «افزایش حجم مبنا، کاهش محدودیت دامنه نوسان و تمدید اعتبارها»، شرایط برای تعادل‌بخشی به بازار فراهم شود.

نیما میرزایی اما صریح‌تر صحبت می‌کند: «اقتصاد کشور مدیون بازار سرمایه بوده و حالا وقت حمایت تمام‌قد همه نهادهاست.» از نگاه او، حمایت باید فراتر از اقدامات حداقلی و به‌صورت همه‌جانبه باشد.

ابراهیم سماوی نیز تأکید می‌کند که مسأله اصلی بازار در شرایط فعلی، «کمبود اعتماد» است نه صرفاً نقدینگی. او بر ضرورت طراحی یک سازوکار شفاف برای مدیریت بحران، فعال‌سازی مؤثر منابع صندوق تثبیت و پرهیز از تصمیمات ناگهانی مانند تعطیلی یا محدودسازی بازار تأکید دارد.

بهنام علیخانی، تمرکز را بر «شفافیت واقعی» گذاشته و خواستار افشای دقیق خسارات ناشی از جنگ، میزان کاهش تولید و انحراف از بودجه پیش‌بینی‌شده شرکت‌ها شده است؛ موضوعی که به گفته او باید برای تمام نمادها، بدون توجه به اندازه آنها، اجرا شود.

محمد خبری‌زاد، نسخه‌ای مشخص‌تر ارائه می‌دهد: «یک بسته حمایتی واقعی باید شامل منابع نقدی مستقیم برای صندوق توسعه و همچنین یک خط اعتباری قوی با نرخ بهره پایین برای کارگزاری‌ها باشد»؛ به اعتقاد او، این ترکیب می‌تواند در روزهای ابتدایی بازگشایی، مانع ریزش سنگین بازار شود.

احمد اشتیاقی نیز به‌طور خلاصه بر «تزریق منابع مالی» تأکید دارد و آن را کلیدی‌ترین ابزار حمایت می‌داند.

در نهایت، برزو حق‌شناس، بر اهمیت «اعلام یک برنامه منسجم و یکپارچه برای بازگشایی» تأکید می‌کند؛ برنامه‌ای که باید در کنار بسته‌های حمایتی، مسیر بازار را برای فعالان شفاف کند.

مرور این دیدگاه‌ها نشان می‌دهد اگرچه «تزریق نقدینگی» همچنان یکی از مطالبات اصلی بازار است، اما آنچه بیش از هر چیز می‌تواند مسیر بورس را تغییر دهد، «اعتمادسازی از طریق سیاست‌گذاری شفاف، پایدار و قابل پیش‌بینی» است. بسته حمایتی پیش‌رو، اگر نتواند این دو مؤلفه را همزمان پوشش دهد، احتمالاً تنها یک مُسکن کوتاه‌مدت خواهد بود، نه درمانی برای زخم عمیق بی‌اعتمادی.