به گزارش اکو اقتصاد، بر اساس گزارش طرح آمارگیری نیروی کار، «اشتغال ناقص» به وضعیتی گفته می‌شود که فرد شاغل کمتر از ۴۴ ساعت در هفته کار می‌کند و تمایل دارد ساعات کاری خود را افزایش دهد، اما به دلایلی مانند رکود اقتصادی، نبود فرصت شغلی با ساعات کاری بیشتر یا فصلی بودن فعالیت‌ها قادر به انجام کار بیشتر نیست.

طبق این گزارش، در زمستان ۱۴۰۴ حدود ۸.۲ درصد از شاغلان کشور در وضعیت اشتغال ناقص قرار داشته‌اند. این در حالی است که سهم اشتغال ناقص در زمستان سال ۱۴۰۳ حدود ۷.۷ درصد اعلام شده بود.

از نظر تعداد نیز جمعیت شاغلان دارای اشتغال ناقص افزایش یافته است؛ به‌گونه‌ای که این تعداد از یک میلیون و ۸۷۹ هزار نفر در زمستان ۱۴۰۳ به بیش از دو میلیون نفر در زمستان ۱۴۰۴ رسیده است. این آمار نشان می‌دهد هم سهم و هم تعداد افراد دارای اشتغال ناقص در بازار کار کشور روندی افزایشی داشته است.

مردان بیشترین سهم اشتغال ناقص را دارند

بررسی آمارهای مرکز آمار ایران نشان می‌دهد مردان بیشتر از زنان درگیر اشتغال ناقص هستند. در زمستان ۱۴۰۳ حدود یک میلیون و ۷۲۰ هزار مرد کمتر از ساعات کاری رسمی کار کرده‌اند که این رقم در زمستان ۱۴۰۴ به حدود یک میلیون و ۸۶۳ هزار نفر افزایش یافته است.

همچنین سهم اشتغال ناقص در میان مردان از ۸.۴ درصد در زمستان ۱۴۰۳ به ۸.۹ درصد در زمستان ۱۴۰۴ رسیده است.

در مقابل، سهم زنان در اشتغال ناقص کاهش یافته است. بر اساس این گزارش، سهم اشتغال ناقص زنان از ۴.۳ درصد در زمستان ۱۴۰۳ به حدود ۴ درصد در زمستان ۱۴۰۴ رسیده است. از نظر تعداد نیز شمار زنان دارای اشتغال ناقص از ۱۵۹ هزار نفر به حدود ۱۳۷ هزار نفر کاهش یافته است.

وضعیت نامناسب‌تر در مناطق روستایی

آمارهای منتشر شده نشان می‌دهد وضعیت اشتغال ناقص در مناطق روستایی همچنان نامساعدتر از مناطق شهری است. ماهیت فصلی بسیاری از مشاغل روستایی به‌ویژه در بخش کشاورزی باعث می‌شود در فصل زمستان میزان اشتغال ناقص افزایش پیدا کند.

در زمستان ۱۴۰۴ سهم اشتغال ناقص در مناطق شهری از ۶.۲ درصد در زمستان ۱۴۰۳ به ۶.۹ درصد افزایش یافته است. در مقابل، سهم اشتغال ناقص در مناطق روستایی کاهش جزئی داشته و از ۱۲.۹ درصد به ۱۲.۸ درصد رسیده است.

بر اساس این گزارش، افزایش سهم و تعداد شاغلان دارای اشتغال ناقص می‌تواند نشانه‌ای از فشارهای اقتصادی و محدودیت‌های موجود در بازار کار باشد؛ موضوعی که نشان می‌دهد بخشی از شاغلان کشور علی‌رغم داشتن شغل، همچنان با محدودیت در دسترسی به ساعات کاری کامل و درآمد کافی مواجه هستند.