به گزارش اکو اقتصاد، در حالی که بحران مسکن و رشد مداوم اجاره‌بها در بسیاری از شهرهای آمریکا به یکی از مهم‌ترین دغدغه‌های اقتصادی و اجتماعی تبدیل شده، دولت‌های ایالتی و محلی این کشور به سراغ ابزاری تازه برای کنترل بازار رفته‌اند: وضع مالیات بر خانه‌های خالی و خانه‌های دوم. سیاست‌گذاران آمریکایی می‌گویند در شرایطی که میلیون‌ها نفر با هزینه بالای اجاره و کمبود واحد مسکونی روبه‌رو هستند، خالی ماندن خانه‌ها دیگر نمی‌تواند بدون هزینه باشد.

در همین چارچوب، شهر نیویورک در حال بررسی طرحی است که بر خانه‌های دومی که ارزشی بیش از ۵ میلیون دلار دارند مالیات ویژه وضع می‌کند. همزمان، ایالت رودآیلند نیز از ماه ژوئیه قانونی را اجرا می‌کند که خانه‌های بالای یک میلیون دلار را، اگر بیش از نیمی از سال خالی بمانند، مشمول مالیات می‌کند. این قانون که در رسانه‌ها با نام «مالیات تیلور سوئیفت» شناخته شده، از نام یکی از مالکان مشهور خانه‌های لوکس ساحلی در این ایالت الهام گرفته است. در سن‌دیگو نیز طرحی در دست بررسی است که بر اساس آن مالکان خانه‌های خالی باید سالانه حدود ۸ هزار دلار مالیات بپردازند و این رقم در سال‌های آینده افزایش پیدا کند.

حامیان این سیاست می‌گویند هدف اصلی، افزایش عرضه مسکن و وادار کردن مالکان به ورود واحدهای بلااستفاده به بازار اجاره است. از نگاه آنها، در دوره‌ای که بسیاری از خانواده‌ها برای یافتن مسکن مناسب با دشواری روبه‌رو هستند، خانه نباید صرفاً به یک دارایی سرمایه‌ای بدون استفاده تبدیل شود. مقام‌های محلی در برخی شهرهای آمریکا تأکید کرده‌اند که این مالیات‌ها تنها ابزار درآمدزایی نیست، بلکه بخشی از تلاش گسترده‌تر برای مقابله با بحران مسکن است.

با این حال، مخالفان نگاه متفاوتی دارند. برخی سرمایه‌گذاران و فعالان بازار املاک هشدار می‌دهند که چنین مالیات‌هایی می‌تواند سرمایه‌گذاران را از بازارهای محلی دور کند و بر روند ساخت‌وساز پروژه‌های جدید اثر منفی بگذارد. آنها می‌گویند بخشی از مالکان خانه‌های دوم، افرادی هستند که به دلایل شغلی، درمانی یا خانوادگی بیش از یک ملک دارند و نمی‌توان همه آنها را در چارچوب سوداگری ملکی تعریف کرد. منتقدان همچنین معتقدند این نوع سیاست‌ها اگرچه از نظر سیاسی جذاب‌اند، اما در عمل اثر محدودی بر حل بحران گسترده مسکن خواهند داشت.

تجربه شهرهای دیگر

با وجود این انتقادها، تجربه برخی شهرهای جهان باعث شده سیاست‌گذاران آمریکایی با جدیت بیشتری این مسیر را دنبال کنند. در ونکوور کانادا، اجرای مالیات بر خانه‌های خالی از سال ۲۰۱۷ به کاهش قابل توجه تعداد واحدهای خالی منجر شد و بخشی از این خانه‌ها وارد بازار اجاره شدند. در فرانسه نیز مطالعات نشان داده‌اند که وضع مالیات بر خانه‌های خالی در برخی شهرهای بزرگ توانسته نرخ خالی ماندن واحدها را کاهش دهد. همین تجربه‌ها برای بسیاری از دولت‌های محلی آمریکا نشانه‌ای است که این ابزار، اگرچه محدود، می‌تواند در افزایش عرضه مسکن مؤثر باشد.

با این حال، که مالیات بر خانه‌های خالی به‌تنهایی راه‌حل بحران مسکن نیست. به باور آنها، سهم این خانه‌ها از کل بازار مسکن در بسیاری از شهرها آن‌قدر بزرگ نیست که به تنهایی بتواند تعادل بازار را تغییر دهد. از همین رو، این سیاست بیشتر به عنوان یک اقدام مکمل در کنار توسعه ساخت‌وساز، اصلاح مقررات شهری و گسترش مسکن مقرون‌به‌صرفه مطرح می‌شود.

در مجموع، آنچه اکنون در آمریکا در حال شکل‌گیری است، تغییر نگاه به خانه از یک دارایی صرفاً سرمایه‌ای به یک کالای اجتماعی و ضروری است. دولت‌های محلی و ایالتی می‌کوشند با استفاده از ابزار مالیاتی، بخشی از واحدهای بلااستفاده را به بازار بازگردانند و همزمان پیام روشنی به مالکان بدهند: در بحبوحه بحران مسکن، خالی نگه داشتن خانه دیگر تصمیمی بدون هزینه نخواهد بود