به گزارش اکواقتصاد، روند صعودی اجاره‌بهای مسکن در شهرهای بزرگ، الگوی سکونت خانوارها را دستخوش تغییر کرده است. بررسی وضعیت بازار مسکن نشان می‌دهد فشار هزینه‌های اجاره، بخش قابل‌توجهی از مستأجران را به جابه‌جایی درون‌شهری وادار کرده و بسیاری از آنها برای کاهش هزینه‌ها به مناطق کم‌برخوردارتر یا محله‌هایی با امکانات محدودتر نقل مکان کرده‌اند.

افزایش قیمت مسکن در سال‌های اخیر و به‌تبع آن رشد اجاره‌بها، فاصله میان توان مالی خانوارها و هزینه‌های سکونت را بیشتر کرده است. در چنین شرایطی، مستأجران برای تمدید قراردادهای خود با افزایش قابل توجه اجاره مواجه می‌شوند و در بسیاری از موارد چاره‌ای جز ترک محله‌های قبلی و جست‌وجوی واحدهای مسکونی ارزان‌تر ندارند.

این جابه‌جایی‌ها معمولاً به سمت مناطق حاشیه‌ای شهرها یا محله‌هایی با بافت فرسوده‌تر انجام می‌شود؛ مناطقی که هرچند هزینه اجاره در آنها کمتر است، اما از نظر دسترسی به خدمات شهری، حمل‌ونقل عمومی و امکانات رفاهی با محدودیت‌هایی روبه‌رو هستند. در نتیجه، تغییر محل سکونت تنها به معنای کاهش هزینه مسکن نیست و اغلب پیامدهایی در زمینه کیفیت زندگی، زمان رفت‌وآمد و دسترسی به خدمات شهری به همراه دارد.

هم‌زمان با افزایش فشار بر بازار اجاره، تقاضا برای واحدهای کوچک‌تر و قدیمی‌تر نیز رشد پیدا کرده است. این موضوع باعث شده واحدهای کم‌متراژ و ارزان‌قیمت در بسیاری از مناطق با سرعت بیشتری اجاره داده شوند و رقابت میان مستأجران برای دسترسی به چنین واحدهایی افزایش یابد.

کارشناسان معتقدند تداوم این روند می‌تواند ساختار اجتماعی شهرها را تحت تأثیر قرار دهد و به گسترش فاصله میان مناطق برخوردار و کم‌برخوردار منجر شود. افزایش مهاجرت درون‌شهری و تمرکز خانوارهای کم‌درآمد در بخش‌های خاصی از شهر، از جمله پیامدهایی است که در صورت ادامه رشد اجاره‌بها در سال‌های آینده بیشتر نمایان خواهد شد.