به گزارش اکواقتصاد، از زمان آغاز درگیری‌ها و مسدود شدن جریان نفت از تنگه هرمز در ماه فوریه، بارگیری نفت خام و میعانات گازی خلیج فارس با کاهشی نزدیک به ۱.۶ میلیون بشکه در روز، به ۸.۴ میلیون بشکه رسیده است. عربستان سعودی و عراق به عنوان کانون‌های اصلی این اختلال، هر یک کاهش صادراتی بیش از ۳ میلیون بشکه در روز را تجربه کرده‌اند.

تغییر استراتژیک در جریان‌های تجاری

در واکنش به این بحران، جهان به سرعت در حال تطبیق با شرایط جدید است. آمارهای آژانس بین‌المللی انرژی نشان می‌دهد که صادرات نفت از حوضه اقیانوس اطلس (شامل ایالات متحده، ونزوئلا، روسیه و قزاقستان) با رشدی ۳.۵ میلیون بشکه در روز، تا حد زیادی افت عرضه خلیج فارس را پوشش داده است.
ایالات متحده در این میان نقشی کلیدی ایفا کرده و صادرات نفت خود را در ماه آوریل به رکورد بی‌سابقه ۵.۲ میلیون بشکه در روز رسانده است که بخش عمده آن به سوی بازارهای تشنه در آسیا-اقیانوسیه هدایت شده است.

پایان ماه عسل ذخایر استراتژیک؟

اگرچه مصرف‌کنندگان بزرگ از جمله چین، ژاپن، کره جنوبی و هند با کاهش شدید واردات و استفاده از ذخایر استراتژیک خود توانسته‌اند ضربه اولیه را کنترل کنند، اما تحلیلگران هشدار می‌دهند که این روند پایدار نیست.
۱. کاهش حاشیه اطمینان: برداشت‌های بی‌سابقه از ذخایر، سطح امنیت انرژی کشورها را به شدت کاهش داده است.
۲. تنگنای پالایشگاهی: با فروکش کردن اثر کاهش واردات، پالایشگاه‌های آسیایی اکنون با کمبود جدی خوراک مواجه شده‌اند که می‌تواند تداوم عملیات آن‌ها را با چالش‌های جدی روبرو کند.

چشم‌انداز مبهم؛ بازار در انتظار

پیش‌بینی‌های رشد تولید نفت در خارج از منطقه خلیج فارس، به ویژه در آمریکا و برزیل، با بهبود همراه بوده است، اما این میزان تولید جایگزین، همچنان در برابر شوک عظیم خروج نفت خلیج فارس شکننده به نظر می‌رسد.
بنابراین با توجه به اینکه افت کلی عرضه، تمام پیش‌بینی‌های قبلی برای افزایش ذخایر نفت جهان در سال ۲۰۲۶ را خنثی کرده است، ادامه درگیری‌ها می‌تواند بازار جهانی انرژی را در وضعیت «عرضه محدود» و پرنوسان قرار دهد که تاوان اصلی آن را پالایشگاه‌های شرق سوئز خواهند پرداخت.