به گزارش اکو اقتصاد، نشست معارفه شرکت تولید نیروی برق سبز منجیل با هدف تشریح آخرین وضعیت عملیاتی، عملکرد مالی، برنامههای توسعه و جزئیات ارزشگذاری این شرکت در فرابورس ایران برگزار شد. «برق سبز منجیل» که مالک و بهرهبردار نخستین و بزرگترین نیروگاه بادی ایران به شمار میرود، اکنون در آستانه ورود به بازار سرمایه قرار دارد و قرار است به عنوان نخستین نیروگاه بادی کشور، سهام آن در فرابورس عرضه شود.
در این نشست، مدیران شرکت و نماینده ارزشگذار ضمن معرفی ظرفیتهای عملیاتی نیروگاه، از برنامه افزایش ظرفیت تولید به ۱۴۰ مگاوات، نوسازی توربینها، توسعه پروژههای جدید انرژی تجدیدپذیر، رشد درآمدهای عملیاتی و پیشبینی افزایش سود خالص شرکت تا ۳.۸ هزار میلیارد تومان در سال ۱۴۰۹ خبر دادند.
بر اساس گزارش ارائهشده، ارزش نهایی شرکت تولید نیروی برق سبز منجیل با استفاده از چهار روش ارزشگذاری، حدود ۴.۲ هزار میلیارد تومان برآورد شده است. قرارداد بلندمدت فروش تضمینی برق، وابستگی بخشی از نرخ فروش به تغییرات نرخ یورو، حاشیه سود عملیاتی بالا، نسبت بدهی پایین و برخورداری از زیرساختهای آماده توسعه، از مهمترین ویژگیهای این شرکت پیش از عرضه اولیه عنوان شد.
منجیل؛ آغازگر صنعت برق بادی ایران و خاورمیانه
کیومرث زمانی، مدیرعامل شرکت تولید نیروی برق سبز منجیل، در این نشست با اشاره به تاریخچه شکلگیری نیروگاه گفت: نخستین توربین بادی ایران و خاورمیانه در سال ۱۳۷۳ با ظرفیت ۵۰۰ کیلووات در منطقه منجیل نصب شد. با راهاندازی این توربین، ایران در آن مقطع به یکی از کشورهای پیشرو منطقه در زمینه استفاده از انرژی باد برای تولید برق تبدیل شد.
وی اعلام کرد: ظرفیت نیروگاه منجیل در سالهای بعد به تدریج افزایش یافت و در نهایت ظرفیت اسمی مجموعه به حدود ۹۲.۲ مگاوات رسید. این نیروگاه همچنان عنوان بزرگترین نیروگاه بادی کشور را در اختیار دارد و اکنون نیز نخستین نیروگاه بادی است که برای عرضه سهام در بازار سرمایه آماده میشود.
زمانی بیان کرد: شرکت تولید نیروی برق سبز منجیل در سال ۱۳۸۷ توسط شرکت توانیر تأسیس شد و داراییهای مربوط به نیروگاه بادی منجیل و ساختگاههای وابسته به این شرکت منتقل شد. در ادامه، طی فرایند خصوصیسازی، سهام شرکت در سالهای ۱۳۹۶ و ۱۳۹۷ از طریق مزایده عمومی به گروه سرمایهگذاری انرژی امید تابان هور واگذار شد.
به گفته مدیرعامل شرکت، هنگام واگذاری مجموعه به بخش خصوصی، به دلیل فرسودگی برخی تجهیزات، مشکلات تعمیر و نگهداری و خارج شدن تعداد زیادی از توربینها از مدار، ظرفیت عملی نیروگاه به حدود ۳۸ مگاوات کاهش یافته بود. پس از واگذاری، برنامه گستردهای برای تعمیر، بازسازی و بازگرداندن توربینهای متوقف به مدار اجرا شد و در نتیجه ظرفیت عملی شرکت در سال ۱۴۰۳ به حدود ۸۳ مگاوات رسید.
وی افزود» این افزایش ظرفیت به معنای بیش از دو برابر شدن توان عملی نیروگاه در مقایسه با زمان تحویل آن به بخش خصوصی است. مدیران شرکت اعلام کردند برنامهریزی برای بازیابی کامل ظرفیت اسمی ۹۲.۲ مگاوات نیز در دست اجرا است و انتظار میرود با نصب توربینهای جدید، تعمیر تجهیزات و تکمیل پروژههای نوسازی، ظرفیت نیروگاه به سطح اسمی خود برسد.
برنامه توسعه تا ۱۴۰ مگاوات
زمانی اظهار کرد: یکی از مهمترین محورهای مطرحشده در نشست معارفه، برنامه توسعه ظرفیت تولید شرکت بود. مدیرعامل برق سبز منجیل اعلام کرد این شرکت قصد دارد در صورت تأمین منابع مالی موردنیاز، ظرفیت نیروگاه را تا سال ۱۴۰۷ به حدود ۱۴۰ مگاوات افزایش دهد.
مدیرعامل منجیل گفت: تحقق این برنامه به معنای توسعهای بیش از ۵۰ درصد نسبت به ظرفیت اسمی فعلی خواهد بود. برای اجرای این طرح، برنامههایی از جمله نصب توربینهای جدید، استفاده از توربینهای مگاواتی با ارتفاع بیشتر، نوسازی تجهیزات موجود، مقاومسازی فونداسیونها و تعمیر اساسی گیربکسها در دستور کار قرار گرفته است.
وی بیان کرد: شرکت تاکنون قرارداد خرید سه دستگاه توربین بادی ۶۶۰ کیلوواتی از شرکت صبا نیرو را منعقد کرده و بخشی از تجهیزات مربوط به این توربینها تحویل شده است. همچنین برنامه دریافت و نصب دو دستگاه توربین دیگر از سازمان انرژیهای تجدیدپذیر و بهرهوری انرژی برق، ساتبا، پیگیری میشود. در کنار توسعه نیروگاه منجیل، شرکت در پروژههای جدید انرژی بادی نیز نقش فنی و پشتیبانی خواهد داشت. از جمله این طرحها میتوان به همکاری با هلدینگ و شرکتهای زیرمجموعه برای احداث مزرعه بادی ۵۰۰ مگاواتی میل نادر و حضور در فراخوانها و پروژههای جدید حوزه انرژیهای تجدیدپذیر اشاره کرد.
زمانی تصریح کرد: برق سبز منجیل همچنین برنامه دارد از دانش و تجربه تخصصی نیروهای خود در زمینه بهرهبرداری، تعمیر و نگهداری توربینها برای مشارکت در پروژههای دیگر استفاده کند. به گفته مدیران شرکت، سابقه طولانی فعالیت نیروگاه منجیل سبب شده این مجموعه به یکی از مهمترین مراکز دانش فنی صنعت برق بادی کشور تبدیل شود.
پتانسیل کمنظیر باد در منطقه منجیل
مدیرعامل منجیل گفت: منطقه منجیل به دلیل شرایط جغرافیایی و الگوی وزش باد، یکی از مناسبترین نقاط ایران برای تولید برق بادی محسوب میشود. متوسط سرعت باد در ساختگاه منجیل حدود ۸.۵ متر بر ثانیه اعلام شده و حداکثر سرعت باد در برخی دورهها میتواند به حدود ۷۵ متر بر ثانیه برسد.
زمانی با اشاره به رابطه مستقیم میان سرعت باد و میزان تولید انرژی توضیح داد که انرژی تولیدی توربینهای بادی با توان سوم سرعت باد ارتباط دارد. بنابراین اگر سرعت باد دو برابر شود، میزان انرژی قابل تولید میتواند تا هشت برابر افزایش یابد. از سوی دیگر، سرعت و یکنواختی باد در ارتفاعات بیشتر افزایش پیدا میکند. توربینهای فعلی نیروگاه عمدتاً در ارتفاع حدود ۳۱ تا ۴۷ متری نصب شدهاند، اما توربینهای جدید و مگاواتی امکان نصب در ارتفاع ۸۰ تا بیش از ۱۲۰ متر را دارند. استفاده از این توربینها میتواند ضریب ظرفیت نیروگاه را که در حال حاضر به طور متوسط حدود ۳۳ درصد است، به بیش از ۴۰ درصد افزایش دهد.
وی بیان کرد: با استفاده از توربینهای مرتفعتر و تجهیزات روز دنیا، ظرفیت نیروگاه در همین ساختگاههای موجود قابلیت افزایش تا بیش از ۲۰۰ مگاوات را نیز دارد. البته اجرای چنین برنامهای به تأمین مالی، دسترسی به تجهیزات، شرایط تحریم و امکان همکاری با سازندگان بینالمللی بستگی خواهد داشت.
مدیرعامل منجیل اظهار کرد: نیروگاه منجیل دارای چهار ساختگاه اصلی در مناطق منجیل، رودبار، هرزویل و سیاهپوش است. مجموع مساحت مزارع بادی تحت اختیار شرکت حدود ۷۸۲ هکتار اعلام شده است. ساختگاه سیاهپوش با مساحت بیش از ۵۳۰ هکتار و ظرفیت حدود ۴۷.۵ مگاوات، بزرگترین و جدیدترین سایت این مجموعه محسوب میشود.
زمانی گفت: این شرکت حدود ۱۵۰ توربین بادی در اختیار دارد که در ظرفیتهای ۳۰۰، ۵۰۰، ۵۵۰ و ۶۶۰ کیلووات طراحی شدهاند. بخش عمده توربینهای نیروگاه از نوع ۶۶۰ کیلوواتی است و تعداد آنها به حدود ۱۰۵ دستگاه میرسد.
سهم ۳۰ درصدی از صنعت برق بادی کشور
بر اساس اطلاعات ارائهشده در نشست، مجموع ظرفیت نصبشده نیروگاههای بادی ایران حدود ۳۷۶ مگاوات است و برق سبز منجیل با ظرفیت اسمی ۹۲.۲ مگاوات، نزدیک به ۳۰ درصد ظرفیت نیروگاههای بادی فعال کشور را در اختیار دارد.
نیروگاه منجیل در مقایسه با سایر نیروگاههای بادی کشور همچنان در رتبه نخست قرار دارد. پس از آن، نیروگاههایی مانند آرتا مهاد با ظرفیت حدود ۶۱ مگاوات، کهک مپنا با ظرفیت ۵۵ مگاوات، آقکند مپنا و میل نادر مپنا هرکدام با ظرفیت حدود ۵۰ مگاوات قرار دارند.
با وجود ظرفیتهای قابل توجه جغرافیایی ایران در حوزه انرژی باد، سهم نیروگاههای بادی از مجموع ظرفیت انرژیهای تجدیدپذیر کشور همچنان محدود است. بسیاری از مناطق دارای پتانسیل مناسب باد در شرق و جنوب شرق کشور قرار دارند، اما نبود زیرساخت کافی، فاصله زیاد از مراکز صنعتی و دشواری دسترسی، روند توسعه این مناطق را با چالش مواجه کرده است.
در مقابل، منطقه منجیل به دلیل نزدیکی نسبی به تهران، مراکز صنعتی و شبکههای اصلی انتقال برق، از مزیت زیرساختی مهمی برخوردار است. دسترسی مناسبتر به نیروی انسانی، قطعات، خدمات تعمیراتی و مراکز فنی نیز هزینه بهرهبرداری و توسعه این نیروگاه را نسبت به برخی مناطق دورافتاده کاهش میدهد.
قرارداد ۲۰ ساله ساتبا؛ پشتوانه درآمدی شرکت
یکی از مهمترین نقاط قوت برق سبز منجیل، برخورداری از قرارداد خرید تضمینی برق با ساتبا است. این قرارداد در سال ۱۳۹۷ برای یک دوره ۲۰ ساله منعقد شده و در حال حاضر حدود ۱۲ سال از مدت آن باقی مانده است.
بر اساس این قرارداد که در صنعت برق با عنوان قرارداد PPA شناخته میشود، برق تولیدشده توسط نیروگاه با فرمول مشخص و به صورت تضمینی خریداری میشود. وجود این قرارداد، ریسک فروش محصول شرکت را تا حد زیادی کاهش داده و امکان پیشبینی درآمدهای آتی را فراهم میکند.
بخشی از نرخ فروش برق شرکت با تغییرات نرخ یورو تعدیل میشود. به همین دلیل، حتی در دورههایی که میزان تولید برق کاهش یافته، افزایش نرخ مبنای ارزی قرارداد توانسته است افت تولید را جبران کرده و موجب رشد درآمد شرکت شود.
مدیرعامل برق سبز منجیل اعلام کرد: درآمد عملیاتی شرکت طی سه سال اخیر در هر سال بیش از یکسوم افزایش یافته است. همچنین فقط حدود ۲۵ تا ۳۰ درصد درآمد شرکت صرف هزینههای عملیاتی میشود و بخش عمده باقیمانده قابلیت تبدیل شدن به سود را دارد.
زمانی بیان کرد» هزینه سوخت نزدیک به صفر، هزینه عملیاتی محدود و قرارداد تضمینی فروش، باعث شده حاشیه سود شرکت در سطح بالایی قرار گیرد. البته هزینه تعمیرات، نوسازی توربینها و تأمین قطعات بهویژه در شرایط محدودیت واردات، همچنان از عوامل اثرگذار بر هزینههای شرکت محسوب میشود.
سود ۷۰۰ میلیارد تومانی در سال ۱۴۰۵
رحمتاله عباسپور، نماینده ارزشگذار از تأمین سرمایه تمدن، در بخش دیگری از نشست گزارشی از عملکرد مالی و ارزشگذاری شرکت ارائه کرد.
بر اساس این گزارش، سود عملیاتی برق سبز منجیل از حدود ۲۵۵ میلیارد تومان در سال ۱۴۰۰ به حدود ۵۴۶ میلیارد تومان در سال ۱۴۰۴ افزایش یافته است. سود خالص شرکت در سال ۱۴۰۴ نیز حدود ۵۶۴.۷ میلیارد تومان گزارش شده و پیشبینی میشود این رقم در سال ۱۴۰۵ به حدود ۷۰۰.۷ میلیارد تومان برسد.
عباسپور گفت: حاشیه سود عملیاتی شرکت حدود ۸۰ درصد برآورد شده است که نشاندهنده هزینههای عملیاتی نسبتاً پایین در مقایسه با درآمدهای شرکت است.
وی اظهار کرد: داراییهای جاری برق سبز منجیل از حدود ۳۴۰ میلیارد تومان در سال ۱۴۰۰ به ۶۴۱ میلیارد تومان در سال ۱۴۰۴ افزایش یافته است. حقوق صاحبان سهام نیز در همین دوره از حدود ۲۰۰ میلیارد تومان به حدود ۹۰۰ میلیارد تومان رسیده است.
عباسپور ادامه داد: بازده داراییهای شرکت در سال ۱۴۰۴ حدود ۸۳ درصد و بازده حقوق صاحبان سهام حدود ۷۳ درصد اعلام شد. نسبت بدهی شرکت نیز کمتر از ۲۰ درصد گزارش شده که نشاندهنده اتکای محدود شرکت به منابع بدهی و برخورداری از ساختار مالی نسبتاً مناسب است.
وی بیان کرد» یکی از شاخصهای مهم در صنعت نیروگاهی، دوره وصول مطالبات از خریدار برق است. دوره وصول مطالبات برق سبز منجیل از حدود ۲۵۶ روز به ۱۸۰ روز کاهش یافته است. هرچند دوره ششماهه وصول مطالبات همچنان میتواند بر سرمایه در گردش شرکت اثرگذار باشد، اما کاهش این شاخص به عنوان روندی مثبت ارزیابی شد.
پیشبینی درآمد ۵.۷ همتی و سود ۳.۸ همتی
عباسپور گفت: بر اساس پیشبینیهای ارائهشده در گزارش ارزشگذاری، درآمد عملیاتی برق سبز منجیل در سال ۱۴۰۵ حدود ۱.۳ هزار میلیارد تومان برآورد شده که انتظار میرود با رشد نرخ فروش برق، توسعه ظرفیت تولید و اجرای برنامههای افزایش بهرهوری، درآمد شرکت تا سال ۱۴۰۹ به حدود ۵.۷ هزار میلیارد تومان برسد.
وی تصریح کرد: سود خالص شرکت نیز از حدود ۷۰۰.۷ میلیارد تومان در سال ۱۴۰۵ به حدود ۳.۸ هزار میلیارد تومان در سال ۱۴۰۹ افزایش خواهد یافت. تحقق این پیشبینیها به عواملی مانند افزایش ظرفیت تولید، استمرار قراردادهای حمایتی، نرخ یورو، میزان وزش باد، آمادهبهکاری توربینها و اجرای موفق برنامههای تعمیر و توسعه وابسته است. همچنین ارزش شرکت با استفاده از روش جریان نقدی آزاد حقوق صاحبان سهام یا FCFE، مدل تنزیل سود نقدی یا DDM، روش نسبت قیمت به سود یا P/E و روش خالص ارزش داراییها یا NAV محاسبه شده است.
در مدل نهایی ارزشگذاری، روشهای FCFE، DDM و P/E هرکدام با وزن ۳۰ درصد و روش NAV با وزن ۱۰ درصد در نظر گرفته شدند. ارزشهای بهدستآمده در روشهای مختلف بین حدود ۲.۴ تا ۵.۱ هزار میلیارد تومان قرار داشت و در نهایت ارزش نهایی شرکت حدود ۴.۲ هزار میلیارد تومان تعیین شد.
سرمایه ثبتی شرکت نیز ۳۰۰ میلیارد تومان اعلام شده است. قیمت نهایی عرضه، درصد سهام قابل عرضه و زمان دقیق عرضه اولیه پس از طی مراحل قانونی و دریافت مجوزهای لازم از سوی فرابورس اعلام خواهد شد.
بومیسازی تجهیزات و کاهش وابستگی به واردات
یکی دیگر از برنامههای مهم شرکت، توسعه توان داخلی در زمینه تعمیر و ساخت تجهیزات توربینهای بادی است. با توجه به اینکه بخش قابل توجهی از توربینهای نیروگاه در سالهای گذشته وارداتی بودهاند، تأمین قطعات در شرایط تحریم و محدودیتهای ارزی با دشواریهایی همراه شده است.
برق سبز منجیل در سالهای اخیر با ایجاد کارگاههای تخصصی و آموزش نیروی انسانی، بخشی از قطعات و خدمات تعمیراتی موردنیاز را در داخل نیروگاه تأمین کرده است. اکنون بسیاری از فعالیتهای تعمیر و نگهداری، بازسازی قطعات و خدمات فنی توسط تیم داخلی شرکت انجام میشود.
با این حال، برخی تجهیزات پیشرفته از جمله سامانههای کنترلی و هیدرولیکی همچنان به فناوریهای خارجی وابسته هستند. شرکت با همکاری دانشگاه علم و صنعت، پروژههایی را برای بومیسازی این تجهیزات آغاز کرده است.
مدیران شرکت همچنین اعلام کردند در برنامههای توسعه آتی، استفاده از توربینهای مگاواتی و انتخاب میان سازندگان چینی و برندهای معتبر جهانی از جمله وستاس بررسی خواهد شد. توربینهای فعلی منجیل عمدتاً توسط شرکت وستاس دانمارک، یکی از معتبرترین سازندگان توربینهای بادی جهان، تولید شدهاند.
فرصتها و ریسکهای «منجیل» در بازار سرمایه
ورود برق سبز منجیل به فرابورس را میتوان یکی از مهمترین عرضههای اولیه صنعت انرژیهای تجدیدپذیر در بازار سرمایه ایران دانست. این عرضه علاوه بر ایجاد فرصت جدید برای سرمایهگذاری عمومی در صنعت انرژی پاک، میتواند زمینه تأمین مالی برنامههای توسعهای شرکت را نیز فراهم کند.
برخورداری از قرارداد بلندمدت فروش تضمینی برق، حاشیه سود بالا، سهم قابل توجه از ظرفیت برق بادی کشور، نسبت بدهی پایین، افزایش مستمر درآمد و امکان توسعه ظرفیت در ساختگاههای موجود، از مهمترین مزیتهای شرکت به شمار میروند.
در مقابل، فرسودگی بخشی از تجهیزات، نیاز به سرمایهگذاری قابل توجه برای نصب توربینهای جدید، محدودیت واردات قطعات پیشرفته، طولانی بودن دوره وصول مطالبات و وابستگی بخشی از درآمدها به سیاستهای حمایتی دولت، از جمله ریسکهای فعالیت شرکت هستند.
همچنین تحقق پیشبینی درآمد و سود سالهای آینده به اجرای موفق برنامه توسعه ۱۴۰ مگاواتی، تأمین منابع مالی، شرایط وزش باد، نرخ تسعیر یورو و استمرار فرمولهای خرید تضمینی برق بستگی خواهد داشت.
با این حال، افزایش تقاضای برق، کمبود ظرفیت تولید در کشور، الزام صنایع به تأمین بخشی از برق مصرفی از منابع تجدیدپذیر و توجه روزافزون به توسعه انرژیهای پاک، چشمانداز صنعت برق سبز را تقویت کرده است.
در صورت اجرای موفق برنامههای توسعهای، شرکت تولید نیروی برق سبز منجیل میتواند از یک نیروگاه قدیمی و باسابقه به یکی از مهمترین بازیگران بازار انرژی تجدیدپذیر ایران تبدیل شود؛ شرکتی که فعالیت خود را با نخستین توربین بادی خاورمیانه آغاز کرده و اکنون در مسیر تبدیل شدن به نخستین نماد تخصصی برق بادی در بازار سرمایه قرار گرفته است.
نظرات (۰)
هنوز نظری ثبت نشده است. اولین نفر باشید!
ثبت نظر جدید