به گزارش اکواقتصاد، اینترنت در سال‌های اخیر به زیرساختی حیاتی در زندگی آموزشی، پژوهشی، درمانی و اقتصادی تبدیل شده و دسترسی پایدار به آن برای بسیاری از شهروندان، شرط حضور در جریان‌های اصلی جامعه است. با این حال، هر بار که اختلال رخ می‌دهد، دانشجویان، پژوهشگران، صاحبان کسب‌وکارهای کوچک، فریلنسرها و فعالان حوزه اقتصاد دیجیتال با مشکل مواجه می‌شوند.

قطع یا اختلال اینترنت می‌تواند احساس بی‌ثباتی، اضطراب و انزوا را افزایش دهد. به گفته امیرحسین جلالی ندوشن، سخنگوی انجمن روان‌پزشکان ایران، اینترنت فقط یک ابزار ارتباطی نیست، بلکه بخشی از سازوکار ارتباطی انسان با جهان بیرون و شبکه‌های حمایتی اوست؛ بنابراین محدودیت در آن، به‌صورت مستقیم بر سلامت روان اثر می‌گذارد.

در سطح اجتماعی نیز جامعه‌شناسان این محدودیت‌ها را عامل فرسایش اعتماد عمومی می‌دانند. انجمن جامعه‌شناسی ایران هشدار داده است که ایجاد دسترسی نابرابر و طرح‌هایی نظیر «اینترنت ویژه» می‌تواند به شکل‌گیری «طبقه‌بندی دسترسی» و تعمیق حس تبعیض منجر شود. سمیه توحیدلو، جامعه‌شناس، نیز تأکید کرده این روند، شکاف دیجیتال و نابرابری را تشدید می‌کند.

در حوزه اقتصادی، ضربه اصلی متوجه کسب‌وکارهای کوچک، بوم‌گردی‌ها، فروشگاه‌های آنلاین و شاغلان مستقل است. فعالان این حوزه می‌گویند محدودیت‌های اینترنت باعث کاهش مشتری، کاهش درآمد و از دست رفتن فرصت‌های شغلی شده است. رئیس انجمن بوم‌گردی ایران نیز اعلام کرده است که بسیاری از اقامتگاه‌های گردشگری، که معرفی و رزروشان از طریق فضای مجازی انجام می‌شود، به‌طور جدی با مشکل مواجه شده‌اند.

کارشناسان علوم اجتماعی هشدار می‌دهند زنان و جوانان بیش از دیگر گروه‌ها از این وضعیت آسیب می‌بینند؛ چرا که بخش بزرگی از مشاغل خانگی آنلاین، آموزش‌های مجازی و فعالیت‌های کارآفرینانه متعلق به همین دو گروه است.
به باور صاحب‌نظران، راه پیش‌رو در «محدودسازی بیشتر» نیست، بلکه در مدیریت فرهنگی، شفافیت، تقویت سواد دیجیتال و به رسمیت شناختن اینترنت به‌عنوان یک حق عمومی و زیرساخت بنیادی توسعه خلاصه می‌شود. آنان تأکید می‌کنند کیفیت حکمرانی دیجیتال در نهایت بر سرمایه اجتماعی، امید عمومی و مسیر آینده توسعه کشور اثر خواهد گذاشت.