به گزارش اکو اقتصاد، افزایش محدودیت‌های اینترنتی و کاهش سفرهای داخلی، اقامتگاه‌های بوم‌گردی را با یکی از سخت‌ترین دوره‌های فعالیت خود مواجه کرده است؛ کسب‌وکارهایی که طی سال‌های اخیر به یکی از ارکان گردشگری داخلی و اقتصاد روستایی تبدیل شده بودند، اکنون با افت درآمد، کاهش گردشگر و افزایش هزینه‌ها دست‌وپنجه نرم می‌کنند.

 در روزهای بحرانی ناشی از جنگ و ناامنی، بسیاری از مردم برای دور شدن از فضای تنش‌زا راهی روستاها و مناطق کم‌جمعیت شدند و اقامتگاه‌های بوم‌گردی نقش مهمی در اسکان موقت آن‌ها ایفا کردند. به گفته یاور عبیری، رئیس جامعه انجمن‌های حرفه‌ای اقامتگاه‌های بوم‌گردی ایران، در آن مقطع حدود ۶۰ درصد ظرفیت این اقامتگاه‌ها تکمیل شد و بخشی از خدمات اقامتی نیز به‌صورت رایگان در اختیار مردم قرار گرفت.

او می‌گوید نزدیک به ۴۰ درصد از اسکان‌ها بدون دریافت هزینه انجام شد؛ اقدامی که به گفته فعالان گردشگری، بخشی از مسئولیت اجتماعی و فرهنگ مهمان‌نوازی در مناطق روستایی و محلی کشور بود.

با فروکش کردن بحران، اما شرایط اقتصادی و محدودیت‌های ارتباطی، فشار تازه‌ای بر این بخش وارد کرده است. فعالان بوم‌گردی معتقدند محدودیت اینترنت و اختلال در دسترسی به شبکه‌های اجتماعی، مهم‌ترین ابزار تبلیغات و جذب گردشگر را از آن‌ها گرفته است.

بخش زیادی از اقامتگاه‌های بوم‌گردی در مناطق دورافتاده قرار دارند و برخلاف هتل‌ها یا مجموعه‌های بزرگ شهری، دسترسی گسترده‌ای به تبلیغات رسمی و پرهزینه ندارند. طی سال‌های اخیر شبکه‌های اجتماعی، به‌ویژه اینستاگرام، اصلی‌ترین بستر معرفی این اقامتگاه‌ها، انتشار تصاویر و جذب مسافر بوده است. اکنون با محدود شدن این فضاها، بسیاری از صاحبان بوم‌گردی‌ها از کاهش شدید رزروها خبر می‌دهند.

فعالان گردشگری می‌گویند برای بسیاری از این کسب‌وکارها، فضای مجازی تنها راه ارتباط مستقیم با گردشگران بود و از بین رفتن یا محدود شدن این مسیر، عملاً بازار آن‌ها را کوچک‌تر کرده است. به اعتقاد آن‌ها، گردشگری روستایی وابستگی بالایی به معرفی تصویری، تجربه‌محور و ارتباط مستقیم با مخاطب دارد و محدودیت اینترنت تأثیر مستقیمی بر کاهش تقاضا گذاشته است.

در کنار این مسئله، شرایط اقتصادی و تورم نیز سفر را از اولویت بخشی از خانوارها خارج کرده است. افزایش هزینه‌های حمل‌ونقل، اقامت و خدمات گردشگری باعث شده بسیاری از مردم سفرهای تفریحی را کاهش دهند یا به تعویق بیندازند. این موضوع به‌ویژه برای بوم‌گردی‌ها که عمدتاً کسب‌وکارهای کوچک و خانوادگی هستند، فشار اقتصادی بیشتری ایجاد کرده است.

فعالان این حوزه می‌گویند در حالی که درآمد اقامتگاه‌ها کاهش یافته، هزینه‌های جاری از جمله قبوض انرژی، مواد غذایی، تعمیر و نگهداری و دستمزد کارکنان همچنان روند افزایشی دارد. همین مسئله باعث شده بخشی از بوم‌گردی‌ها در تأمین هزینه‌های روزمره خود نیز با مشکل روبه‌رو شوند.

رئیس جامعه انجمن‌های حرفه‌ای اقامتگاه‌های بوم‌گردی ایران هشدار داده ادامه این وضعیت می‌تواند به تعطیلی گسترده این مراکز منجر شود؛ مراکزی که تنها محل اقامت گردشگران نیستند، بلکه در حفظ فرهنگ بومی، صنایع دستی، غذاهای محلی و سبک زندگی سنتی نقش مهمی ایفا می‌کنند.

 توسعه بوم‌گردی در سال‌های اخیر به رونق اقتصاد روستایی و ایجاد اشتغال محلی کمک کرده و حتی در برخی مناطق موجب مهاجرت معکوس و بازگشت جوانان به روستاها شده است. به گفته آن‌ها، تضعیف این بخش می‌تواند زنجیره‌ای از مشاغل وابسته، از تولیدکنندگان صنایع دستی گرفته تا کشاورزان و راهنمایان محلی را تحت تأثیر قرار دهد.

فعالان گردشگری خواستار حمایت فوری دولت از این کسب‌وکارها هستند. آن‌ها معتقدند ایجاد دسترسی پایدار به اینترنت، حمایت مالی و بانکی، کاهش فشارهای مالیاتی و برنامه‌ریزی برای رونق سفرهای داخلی می‌تواند بخشی از بحران فعلی را کاهش دهد.

 گردشگری روستایی یکی از کم‌هزینه‌ترین و پایدارترین شکل‌های توسعه اقتصادی در مناطق محروم محسوب می‌شود و بی‌توجهی به مشکلات این بخش، علاوه بر خسارت اقتصادی، می‌تواند به تضعیف هویت فرهنگی و کاهش پویایی اجتماعی در روستاها منجر شود.