به گزارش اکو اقتصاد، هفته گذشته برای فعالان بازار نفت، هفته‌ای سرشار از سیگنال‌های متناقض بود. بازار که به‌شدت تحت تأثیر بسته‌ماندن تنگه هرمز و حذف بخش بزرگی از عرضه جهانی قرار دارد، به هر واکنشِ دیپلماتیکِ طرفین درگیری، با تکانه‌های شدید قیمتی پاسخ داد.

نوسان در مدار اخبار؛ از اوج تا عقب‌نشینی

هفته با روند صعودی آغاز شد. در دوشنبه (۲۸ اردیبهشت)، نفت برنت از مرز ۱۱۱ دلار گذشت. ناکامی دیپلماسی در جلب حمایت قدرت‌های جهانی برای حل بحران، بازار را با نگرانی از «تداوم بی‌انتها»ی انسداد تنگه هرمز مواجه کرد. اما سه‌شنبه، ورق برگشت؛ انتشار خبر تعویق حمله نظامی آمریکا به ایران – با میانجی‌گری برخی کشورهای حاشیه خلیج فارس – قیمت‌ها را عقب راند. با این حال، تحلیلگران معتقدند این افت، تنها یک «توقف تاکتیکی» بود، زیرا کسریِ عرضه‌ای که حاصل از توقف تردد نفتکش‌هاست، با سخنرانی و بیانیه سیاسی پر نمی‌شود.

سایه سنگین «کمبود فیزیکی» بر «اخبار دیپلماتیک»

نکته کلیدی در تحولات اخیر، تضاد میان اخبار سیاسی و آمار بنیادی است. در حالی که اخبارِ غیررسمی از پیشرفت جزئی مذاکرات در روزهای پایانی هفته، بازار را به سمت آرامش برد، اما گزارش‌های مربوط به برداشت بی‌سابقه ۹.۹ میلیون بشکه‌ای از ذخایر استراتژیک آمریکا، به فعالان بازار یادآوری کرد که توانِ حفاظتی دولت‌ها در برابر این شوک، در حال اتمام است.

موسسات مالی معتبر مانند سیتی‌بانک هشدار داده‌اند که بازار، ریسک «اختلال بلندمدت» را دست‌کم گرفته است. بر اساس تحلیل‌های کارشناسی، حذف روزانه بالغ بر ۱۴ میلیون بشکه نفت از جریان بازار، یک شکاف ساختاری ایجاد کرده که حتی در صورت آغاز فرآیند دیپلماتیک، بازیابی آن ماه‌ها زمان می‌برد.

مذاکرات پشت پرده و معمای غنی‌سازی

در حالی که مارکو روبیو، وزیر خارجه آمریکا، از پیشرفت در رایزنی‌ها برای بازگشایی تنگه هرمز سخن می‌گوید، گزارش‌های رویترز حکایت از آن دارد که «شکاف‌های عمیق» بر سر مسائل هسته‌ای و شروطِ رفع انسداد تنگه هرمز همچنان پابرجاست. این ابهام باعث شد که در پایان هفته (جمعه و شنبه)، قیمت‌ها دوباره رو به صعود بگذارند؛ چرا که بازار به خوبی درک کرده است: توافقِ کلی، تا زمانی که به «بازگشایی واقعی» و «تردد ایمن نفتکش‌ها» منجر نشود، قیمت نفت را به سطوح قبل از جنگ بازنخواهد گرداند.

چشم‌انداز بازار؛ ریسکِ باقی‌مانده

برآیند معاملات هفته نشان می‌دهد که «دیپلماسی» در حال حاضر تنها به عنوان یک «ترمز موقت» برای جلوگیری از جهش‌های انفجاری قیمت عمل می‌کند، نه یک راهکار برای بازگشت به ثبات. تا زمانی که تصویر شفافی از سرنوشت گذرگاه‌های کلیدی خاورمیانه وجود نداشته باشد، بازار انرژی همچنان در معرض نوسانات گسترده خواهد بود.

سرمایه‌گذاران اکنون با این واقعیت روبه‌رو هستند که:

۱. ظرفیت مازاد تولید جهان به شدت کاهش یافته است.

۲. زنجیره‌های تأمین دچار آسیب‌های زیرساختی شده‌اند.

۳. ذخایر استراتژیک مصرف‌کنندگان بزرگ به سطوح خطرناکی رسیده است.

به‌طور خلاصه، بازار نفت در هفته گذشته بیش از آنکه تحت تأثیر «نفت» باشد، تحت تأثیر «اعصابِ سیاستمداران» بود؛ اما تحلیلگران بازار هشدار می‌دهند که در نهایت، این «بشکه‌های نفت» هستند که حرف آخر را در قیمت‌گذاری خواهند زد، نه وعده‌های دیپلماتیک.