به گزارش اکو اقتصاد به نقل از روزنامه نیویورک پست، دونالد ترامپ رئیس جمهور آمریکا، می گوید جنگ با ایران به زودی پایان خواهد یافت؛ وعده ای که او در بیشتر ماه های سال جاری میلادی بارها تکرار کرده است.
سرانجام روزی این وعده محقق خواهد شد، اما پایان جنگ تا پیش از انتخابات میان دوره ای فرا نرسیده است و اکنون حزب جمهوری خواه بیشترین هزینه سیاسی این وضعیت را می پردازد.
اگر جمهوری خواهان روز سه شنبه در انتخابات شکست سنگینی متحمل شوند، نظرسنجی ها نشان می دهد که افزایش قیمت ها یکی از دلایل اصلی این شکست خواهند بود؛ به ویژه آنکه نقش جنگ علیه ایران در افزایش هزینه ها بیش از پیش برجسته شده است.
بر اساس نظرسنجی اخیر روزنامه نیویورک تایمز و مؤسسه سیِنا، ۶۵ درصد از رای دهندگان از عملکرد ترامپ در مدیریت جنگ علیه ایران ناراضی هستند. همچنین نزدیک به ۷۵ درصد از عملکرد او در زمینه مدیریت قیمت بنزین ابراز نارضایتی کرده اند؛ دو موضوعی که ارتباط تنگاتنگی با یکدیگر دارند.
با توجه به خطرات سیاسی ناشی از این وضعیت، پافشاری ترامپ بر ادامه جنگ قابل توجه است؛ البته اگر دوره کوتاه اجرای تفاهم نامه بی سرانجام را کنار بگذاریم.
جورج اورول گفته است: سریع ترین راه برای پایان دادن به یک جنگ، شکست خوردن در آن است. اما ترامپ تمایلی نداشته است که شکست راهبردی را به عنوان راه خروج از این درگیری بپذیرد. با این حال، این مسئله از خسارت های سیاسی احتمالی جنگ نمی کاهد.
اگر جنگ علیه ایران به اندازه ای که در ابتدا وعده داده شده بود کوتاه بود، یا اگر بدون تحمیل هزینه های محسوس به مردم آمریکا ادامه پیدا می کرد، احتمالا بیشتر مردم چندان به آن اهمیت نمی دادند.
آنچه به یک عامل تعیین کننده تبدیل شده، ترکیب دو مسئله است؛ جنگی که بیش از حد انتظار، طول کشیده و افزایش قیمت ها را به دنبال داشته است.
افزون بر این نحوه برخورد ترامپ با این موضوع، با لحنی آمرانه و از موضع قدرت، بر نارضایتی ها افزوده است.
او برای آغاز جنگ از کنگره مجوز نگرفت و پیش از شروع آن نیز به زحمت کوشید افکار عمومی را درباره ضرورت جنگ قانع کند. در تمام این مدت نیز این تصور را ایجاد کرده است که کل این عملیات به تصمیم و خواست شخصی او بستگی دارد.
اغلب گفته می شود که وسواس ترامپ برای نام گذاری مکان ها و پروژه ها به نام خودش یا ساخت وساز در واشنگتن، به اعتبار سیاسی او لطمه می زند؛ زیرا این رفتارها او را فردی دور از دغدغه های مردم و صرفا متمرکز بر اولویت های شخصی نشان می دهد.
برخی جنگ ترامپ علیه ایران را با جنگ جورج دبلیو بوش در عراق مقایسه کرده اند، اما تفاوتی اساسی میان این دو وجود دارد.
بوش برای آغاز جنگ به کنگره مراجعه کرد و زمانی که قانون گذاران مجوز جنگ را صادر کردند، این اقدام از اجماع ملی برخوردار بود؛ هرچند این اجماع به سرعت از بین رفت.
ترامپ برای اعمال تعرفه ها نیز از کنگره مجوز نگرفت، اما در جریان کارزار انتخاباتی سال ۲۰۲۴ به روشنی اعلام کرده بود که قصد دارد تعرفه ها را به میزان چشمگیری افزایش دهد.
در مقایسه با آن، جنگ با ایران اتفاقی ناگهانی و غیرمنتظره بود.
در این مدت شاهد تلاش های مستمری بوده ایم تا پاسخگویی عمومی درباره این درگیری به حاشیه رانده شود.
جمهوری خواهان تلاش کرده اند استدلال کنند که آنچه در جریان است اساسا جنگ محسوب نمی شود. ترامپ مدعی شده است که ازسرگیری یک کارزار گسترده جدید تنها پس از انتخابات انجام خواهد شد؛ اقدامی که به نظر می رسد با هدف دور نگه داشتن مسئله ایران از کانون توجه رای دهندگان در جریان انتخابات صورت می گیرد.
نظرات
هنوز نظری ثبت نشده است. اولین نفر باشید!
ثبت نظر جدید