به گزارش اکو اقتصاد، خیلی‌ها خیال می‌کنند که جنگ، فقط قصه گلوله‌ها و آتش و خاکریزهایی است که هر روز چند قدم به نفع یا ضرر دشمن جابه‌جا می‌شدند؛ داستان دو دوتا چهارتاهایی که قوای نظامی دو طرف را بنا بر توان‌های تسلیحاتی آدم‌ها می‌سنجیدند. فارغ از اینکه جنگ پشت همه این‌ها قصه دل‌هایی است که در میانه آتش، دنبال تکیه‌گاهی می‌گشتند تا از پا نیفتند. رزمنده‌هایی که گاهی تمام راه‌های پیش رویشان بسته می‌شد، مهماتشان به آخر می‌رسید و فاصله‌شان با شکست و کشته شدن، چند قدم بیشتر نبود؛ اما بین همه این نشدن‌ها هنوز چیزی در دلشان روشن بود. چیزی از جنس ایمان و امید، از جنس همان رشته‌های ناپیدایی که آدم را در سخت‌ترین لحظه‌ها به آسمان وصل می‌کند. برای خیلی از رزمنده‌های دفاع مقدس، آن رشته به نام مادرانه حضرت فاطمه زهرا(س) گره خورده بود؛ بانویی که نامش در سنگرهای خاکی، زیر آسمان پر از منور و میان شب‌های بی‌قرار عملیات، زمزمه و ذکر می‌شد و بالا می‌رفت. بچه‌هایی که پیش از رفتن به خط مقدم، به حضرت زهرا سلام‌الله علیها متوسل می‌شدند و از مادر پهلوشکسته‌شان مدد می‌خواستند.
شاید برای همین است که اگر تاریخ دفاع مقدس ایران را روی کاغذ بررسی کنید در نگاه اول به این نتیجه خواهید رسید که ایران باید محکوم به شکست می‌بود اما در روایت‌ها جنگ تحمیلی رزمنده‌ها، بارها از لحظه‌هایی حرف زده‌اند که خودشان توضیحش را در حساب‌وکتاب‌های معمول جنگ پیدا نمی‌کردند؛ از نجات‌هایی غیرمنتظره، گشایش‌هایی درست در آخرین لحظه و اتفاق‌هایی که برایشان رنگ و بوی عنایت و امداد غیبی داشت. شاید برای کسی که آن روزها را از نزدیک ندیده، فهمیدن این تجربه‌ها آسان نباشد؛ اما برای آن‌ها که میان مرگ و زندگی، نام حضرت زهرا(س) را صدا زده‌اند، بعضی خاطره‌ها تا همیشه بوی آسمان می‌دهد.
چند خط روضه از پشت بی‌سیم شکست را به پیروزی تبدیل کرد
اوضاع جبهه سخت و نگران‌کننده بود. تعدادی از رزمنده‌ها به شهادت رسیده بودند و عده‌ای هم مجروح شده بودند. وسط جنگیدن و عملیات همه چیز انگار قفل شده و گره خورده بود در آن شرایط دشوار، حاج حسین خرازی سراغ محمدرضا تورجی‌زاده، فرمانده گردان را گرفت و از پشت بی‌سیم از او خواست روضه‌ای برای حضرت زهرا سلام الله علیها بخواند. تورجی‌زاده شروع کرد به روضه‌خواندن: «در بین آن دیوار و در، زهرا صدا می زد پدر... دنبال حیدر می دوید، از پهلویش خون می چکید... زهرای من، زهرای من...» هنوز چند خطی بیشتر نگذشته بود که حاج حسین خرازی، با شنیدن روضه و از شدت تضرع و توسل، از هوش رفت. حال‌وهوای جبهه دگرگون شد؛ رزمنده‌هایی که تا آن لحظه شرایط سختی را پشت سر گذاشته بودند، انگار با روحیه‌ای تازه به خط دشمن زدند و این بار به طرز شگفت‌انگیزی بعثی‌ها را به عقب نشینی وادار کردند.
۲۵ قدم تا یک گشایش مادرانه زیر آتش دشمن
در میان شهدای دفاع مقدس، نام شهید برونسی پیوند ویژه‌ای با حضرت زهرا(س) دارد؛ رزمنده‌ای که ارادتش به مادر سادات زبانزد بود و از تجربه‌ای در یکی از عملیات‌های جنگ روایت می‌کرد که آن را حاصل توسل و عنایت حضرت می‌دانست. ماجرا به پیش از عملیات رمضان برمی‌گردد؛ وقتی تانک‌های دشمن وارد منطقه شدند و شرایط طوری بود که کسی نمی‌دانست چطور باید از آن مانع عبور کرد. همه چشم‌انتظار تصمیم برونسی بودند، اما راهی که پیش رویشان بود، تقریباً ناممکن به نظر می‌رسید. در آن وضعیت، برونسی چند دقیقه‌ای سکوت کرد و به فکر فرو رفت. بعد سرش را از روی خاک بلند کرد و دستور داد نیروها ۲۵ قدم به سمت چپ و سپس ۴۰ قدم به جلو حرکت کنند تا بتوانند تانک‌ها و نیروهای عراقی را هدف بگیرند. مسیر در تاریکی مطلق قرار داشت و پیدا کردن راه، خودش بخشی از دشواری عملیات بود. آن شب عملیات با موفقیت به پایان رسید. بعدها، وقتی از برونسی پرسیدند چطور در آن شرایط مسیر را پیدا کرده، از لحظه توسلش به حضرت زهرا(س) گفت؛ از اینکه سر بر خاک گذاشته و از مادر سادات کمک خواسته بود. به روایت او، در همان حال حضرت زهرا(س) راه را نشانش داده بودند و حتی تعداد قدم‌هایی را که باید به چپ و جلو برمی‌داشتند، مشخص کرده بودند. برونسی باور داشت که این گره به یاری حضرت باز شده و نیروها توانسته‌اند از آن وضعیت دشوار عبور کنند.
بارانی که با توسل به حضرت مادر بارید
علیرضا حق‌گو یکی از رزمندگان جنگ در جایی از خاطراتش می‌گوید وقتی آتش دشمن امان نمی‌داد. گلوله‌های خمپاره پشت سر هم فرود می‌آمدند و بچه‌های گردان امام علی علیه‌السلام در موقعیتی دشوار گرفتار شده بودند. در آن وضعیت، نه پیشروی آسان بود و نه می‌شد از شدت آتش دشمن در امان ماند. رزمنده‌ها نمی‌دانستند چطور باید از آن شرایط عبور کنند. در میان آن همه اضطراب و استیصال ، الله‌یار جابری به بچه‌ها پیشنهاد کرد به حضرت زهرا سلام‌الله علیها متوسل شوند و از ایشان بخواهند باران ببارد. رزمنده‌ها هم دست به دعا برداشتند. هنوز یک ربع نگذشته بود که باران شروع شد و آتش دشمن فروکش کرد. انگار فرصتی برای نفس‌کشیدن پیدا شده بود؛ فرصتی که برای آن‌ها معنایی فراتر از یک تغییر در وضعیت میدان داشت. انقدر که الله‌یار جابری فرمانده‌ای بود که از خوشحالی به گریه افتاده بود و بیت اشک‌هایش، سفارش مهمی به همرزمانش کرد: «یادتان باشد از حضرت دست برندارین.»
آبی که در تشنگی رسید
غلامعلی ابراهیمی، همرزم شهید محمدحسن فایده، از روزهایی روایت می‌کند که تشنگی و محاصره، رمق رزمنده‌ها را گرفته بود. پانزده نفر در محاصره دشمن گرفتار شده بودند؛ خسته و بی‌حال، آن‌قدر تشنه که دیگر توان چندانی برایشان نمانده بود. همان‌جا از شدت خستگی به خواب رفتند. وقتی بیدار شدند، محمدحسن فایده از خوابی گفت که دیده بود؛ خوابی که برایش حال‌وهوای دیگری داشت. گفت حضرت زهرا سلام الله علیها به خوابش آمده‌اند، به او آب داده‌اند و قمقمه یکی از شهدا را هم پر از آب کرده‌اند. بچه‌ها بی‌درنگ سراغ قمقمه‌هایی رفتند که اطرافشان بود. میان آن‌ها، یکی پر از آب خنک بود؛ آن‌قدر خنک که انگار همین تازگی‌ها داخلش یخ انداخته بودند. رزمنده‌ها ماتشان برده بود. در آن شرایط، پیدا شدن قمقمه‌ای پر از آب برایشان اتفاق کوچکی نبود؛ اشک در چشم‌هایشان جمع شده بود و از آنچه می‌دیدند، بهت‌زده بودند.
منبع: مهر
نظرات
هنوز نظری ثبت نشده است. اولین نفر باشید!
ثبت نظر جدید